Door Henk van der Sman, vrijwilliger Thuisadministratie bij SWOP
Op maandagavond 3 november was het eindelijk zover: de vrijwilligers- en netwerkavond voor iedereen die betrokken is bij de schuldhulpverlening. De bijeenkomst vond plaats in Cultura & Zo in Nootdorp, en dit keer stond improvisatietheater op het programma. Nou, improviseren kunnen we allemaal wel, maar dit was écht next level.
Na een korte intro door de wethouder en de directeur van SWOP namen de mensen van het improvisatietheater de touwtjes volledig in handen. Ze wilden zes mensen naar voren hebben deze avond. Niet iedereen liep daar meteen warm voor, maar daar lieten ze zich niet door tegenhouden. Met slimme vragen richting het publiek – wie het langste, wie het kortste, wie een goede tip heeft, wie een bijzondere situatie – kregen ze uiteindelijk de juiste mensen op het podium. En zo kwam ook ik naar voren.
Ik bleek degene te zijn die het kortste in de schuldhulpverlening zit als vrijwilliger. Op een stoel vooraan kreeg ik een interview. In vragen en antwoorden ontstond een beeld van mijn weg: dat ik al langere tijd iets wilde betekenen in de schuldhulpverlening, dat ik er kort mee aan de slag was gegaan, vervolgens in een diepe depressie terechtkwam, en dat ik inmiddels weer ben opgekrabbeld. Ik voel weer ruimte om anderen te helpen: ik doe weer mee.
Na afloop van elk interview speelden drie spelers van het improvisatietheater het verhaal na – steeds in een andere vorm. En echt, stuk voor stuk ware kunststukjes. Ze schreven niets op, overlegden niet, en tóch stond daar ineens jouw verhaal, vertaald in beweging, tekst en gebaar. In mijn geval raakte het nagespeelde stuk me opnieuw, vooral de momenten waarin duidelijk werd: “Ik kan niet helpen, ik moet eerst mezelf helpen,” en later: “Ik doe weer mee.”
In de pauze dronken we wat en spraken we in gemengde groepjes met elkaar. Dat was heel waardevol: even echt horen wat anderen meemaken, waar ze tegenaan lopen, waar ze trots op zijn. Ook na het tweede deel van het theater was er tijd om kennis te maken en te sparren.
En morgen mag ik écht aan het werk. Hoe gaaf is dat?
Mijn advies: kom de volgende keer zeker. Ik weet zeker dat veel meer vrijwilligers en professionals dit als een inspirerende avond zouden hebben ervaren. Dus grijp die kans de volgende keer met beide handen aan. Ik ben nu al benieuwd wat we dan gaan doen.